Generalnie pracownik nie może odmówić pozostania w pracy w godzinach nadliczbowych. Tak wynika z obowiązujących przepisów tj. z zasady podporządkowania pracownika, co umożliwia pracodawcy wydawanie poleceń służbowych, które zatrudniony musi wykonywać.
W kodeksie pracy znajdują się zapisy mówiące o tym, że praca w nadgodzinach może być świadczona w sytuacji:
– przeprowadzenia działania dla ochrony życia lub zdrowia ludzi albo dla ochrony mienia lub usunięcia awarii.
– szczególnej potrzeby pracodawcy.
Nie ma jasnej definicji, czym są szczególne potrzeby zatrudniającego. Tutaj kodeks jedynie ogranicza liczbę nadgodzin, uzasadnionych tymi potrzebami do 150 godzin w roku kalendarzowym. Istnieje jednak taka możliwość, że u danego pracodawcy będzie to inna liczba godzin, która będzie określona w umowie o pracę czy regulacjach układowych/regulaminowych.
Także, nie można odmówić wykonania nadliczbowej pracy uzasadniając to np. własnymi planami. Takie usprawiedliwienie nie musi być zaakceptowane przez szefa. I skutkować może wypowiedzeniem umowy o pracę, a nawet rozwiązaniem umowy z winy pracownika.
Pracownikami, którzy nie mogą wykonywać pracy nadliczbowej są – kobiety w ciąży oraz młodociani. A osoby opiekujące się dzieckiem do lat 4, czy niepełnosprawni muszą wyrazić zgodę na dłuższe pozostawanie w pracy.
Źródło:
Kodeks pracy
Nie zostaję gdy mnie grzecznie nie poproszą